?

Log in

No account? Create an account

Хмарка-Дурніца

Тук-тук.
Прывiтанне.
Хочаш, я раскажу табе казку?

Аднойчы пасля вясны пачалося лета. У iм было тры месяцы, трынаццаць тыдняў i дзевяноста два днi, i сярод гэтых дзён быў адзiн-адзiны, калi паветра пахла вясёлкай, шакаладным марозiвам i прадчуваннем сунiц. Гэта быў самы незвычайны з усiх незвычайных дзён. У аркушы паперы, якi ляцеў па смеццеправодзе з шостага паверху дому нумар восем па Лясной вулiцы, было пазначана, што чатырыста шаснаццаць год таму ў Нясвiжскай друкарнi быў выдадзены «Катэхiзiс», трыццаць пяць год таму запатэнтавалi шарыкавую асадку, а дваццаць два гады таму адкрылi Заслаўскае вадасховiшча. У гэты самы дзень дзядзька Хведар з вёскi Малыя Жаберычы злавiў у мясцовай сажалцы надзiва вялiкага шчупака, кiрпатая i рудая студэнтка-першакурснiца iнстытуту замежных моў здала на выдатна нямецкую фанетыку, а сумны слонiк з узбярэжжа Нiлу навучыўся пляскаць вушамi. У гэты самы дзень нарадзiлася зусiм яшчэ маленькая дзяўчынка з арэхавым позiркам. Праз колькi часу яна даведалася, што ў яе таксама ёсць iмя - Вольга. Вiльготная вольнасць, воля, льга волiць, валiць i вальчыць, вольха, волкасць, даволi, адвольна…

- Адчуваеш сябе wohl, га?
- Як заўсёды.

Дзяўчынка паступова расла, гуляла ў лялькi i з хлопцамi па местачковых вулiцах, заўсёды была выдатнiцай, скончыла школу з залатым медалём i ўнiверсітэт з чырвоным дыпломам, любiла мноства розных рэчаў (арэлi, арэхi, бадзянне па вулiцах, барадатых мужыкоў, вецер, восень, джынсы, дождж, захад сонца, зоркi, каву, катоў, кветкi, лiставанне, мора, неба, пацалункi, пiва, сыр, цемру, цягнiкi, чорна-белае кiно, яблыкi), выйшла замуж, назвала дачку Веранiкай.

Калi б мяне, як яе, звалi Вольгай, я б таксама была прыгожай, разумнай i шчаслiвай. Але мяне завуць iншым iмем.

Пазнаёмімся? ;)

Ліст з вішнямі :)

Ніколі гэтага не рабіла, але можна ж калі-небудзь і пачаць, праўда? А “свой” год – выдатная нагода для.
Так, я вырашыла скласці спіс прыемных для мяне падарункаў. А то раптам вы такі хочаце зрабіць мяне шчаслівай, але не ведаеце, як :))
Парадак пераліку зусім не адпавядае ступені важнасці для мяне. Проста як надумвалася, так і пісалася.

Хмаркарадасці :)Collapse )

Фууух... Я думала, менш атрымаецца :) Але калі раптам яшчэ чаго забылася (або перадумала. або падарылі), буду час ад часу тут з'яўляцца з праўкамі.

ЗЫ. Дарагі Сусвет! Яшчэ некалькі пунктаў, не ўнесеных у спіс, ты ведаеш ;)

ЗЫ-2. А ўвогуле я вельмі, не - ВЕЛЬМІ - люблю сюрпрызы :) Ніколі не была тым чалавекам, які размяркоўвае падарункі і адсочвае, каб яны абавязкова адпавядалі пункту ў спісе. Таму, калі па шчырасці, зрабіць мяне шчаслівай элементарна проста ))

***

У гэтай гісторыі –
прымітыўнай і простай –
дзяўчынка робіцца
моцнай, злой і дарослай
(некаторыя траўмы дапамагаюць
у вострым
стане,
калі ты ня можаш знайсьці
свой востраў,
дом, чалавека, сьвет,
чараду ці зграю).

Дарога нібыта сама цябе выбірае
і абяцае прывесьці
да брамы раю.
Ты па ёй крочыш –
і падыходзіш
да края.

Прэч паляцець
трэба яшчэ вучыцца.
У логаве сэрца –
раненая ваўчыца.
Чым ад халоднага ветру
схаваць ключыцы?..
Піць малако тугі,
выдыхаць,
лячыцца.

А потым глядзецца
ў Вэндэрса і Кар Вая,
сінія блюзы слухаць і гук трамваяў,
бачыць,
як горад бяззорнае надзявае…
І адчуваць –
жывая.

*** адчуваньне дажджу

Адчуваньне дажджу...
Толькі зноў –
не дасыпалі сну.
І каторы ўжо раз –
да сьвятла паляваць на авечак.
Камень з мура
ці з мора
кладзецца ля сэрца ў сьцяну.
І пустэча пакоя
агорне
спакоем пустэчы.

А авечкі –
як хмары,
як хвалі,
бясконцы працяг…
Ты спыняеш падлік,
адключаючы мёртвую зону.
І прыходзіць ня сон –
адчуваньне сябе
і
жыцьця,
ад якога
так вольна і радасна
пахне азонам.

...

Разумееш, ня верыць – гэта вельмi херова.

Вось, напрыклад,
выходжу за дзьверы, сядаю на ровар
i еду.
Колькi iмгненьняў – бяз рук цi заплюшчыўшы вочы.
Дарога сама нясе мяне, куды хоча.
Я ёй аддаюся цалкам, быццам каханку,
потым шчасьлiва i стомлена пад'язджаю да ганку,
любячы гэты дурацкi ранак усёй сабою.
Нi смутку няма, нi болю.

А ты паўтараеш: «Як маесься?» i «Трымайся»…
Жыцьцё тады нiбыта палоскi на майцы:
то цёмнае ўсё, то сiнь.

Глядзi, я нiчога ня бачу i не намацваю руль.
I я табе гавару:
Ты – дарога.
Трымай.
Нясi.

---

Што тыя сьлёзы?
Вада.
I вуду
ў iх не закiнеш,
ня выцягнеш рыб.
Цьвердзiш сама сабе:
ёсьць i буду…
Рыбы ня вераць,
ныраюць углыб,
лыпаюць недзе ўнутры вачыма,
мераюць ровень тваёй тугi
i уцiскаюцца
туга, шчыльна
ў шчылiны мiж камянёў глухiх –
словаў,
ня злоўленых лёскай лёсу,
рухаў,
увязлых у клейкi глей…
Рыбiн рабы i стракаты россып
сыпле стаката бязгучных «але»,
што на паверхнi вады
кругамi,
у iх i канец i пачатак –
адно.

Выпусцiць вершаў сваiх
арыгамi
i апусьцiцца да рыб.
На дно.

***

Плечы агорне пледам
пачатак лета.
Сэрца валошка -
гораду для вянка.
Ціхай вадой
застыну сярод сусьвету.
Берагам,
абярэгам -
твая рука.

Ветру павевы
ловячы кожнай часткай,
быць як бясконцасьць
і глыбіня,
або -
возера
ва ўтравелым
трывалым шчасьці,
і адлюстроўваць неба
усёй сабой.

***

Кожнаму несьці з сабой сваё:
неба
ці, можа, крыж.

Звонкімі сьпевамі салаўёў
поўнячы сэрца ціш,
рэзаць іржавым лязом тугі
словаў і думак вір,
вольхай ўкарэньвацца ў берагі,
блытацца ў мы, ты, вы...

Вымыта, выпалена ўначы,
выхаджана па дне.
Нешта глыбока ўнутры маўчыць
(крыкам было раней).

Цёплай далоньню кранаць кару,
кáру сваю прымаць.

Жыць - гэта проста ісьці ўгару.
І неба, і крыж трымаць.

Эта юмар Японіі )))

Прыходзіць, кажа: "Мама, мама, я тут сочинил!.."

***
Антарктида будет великим государством, если ёлки жалят зипун и йогу. Кажется, летом море начнет опрокидывать парусники разнообразные, стоящие тут, у француза Харитона Циалковского. Чаща, шипящая щенятами, твердыми знаками ы мягкими знаками - это юмор Японии.
***

Абажаю. Ну вось проста абажаю ж :)

Цэтлікі:

***

І раз, і два, і тры...
І ўразіцца Манэ.
І пад вадой схаваць
трывогі і хістаньні.
Чаканае цяпло
п'яніць, як шарданэ.
У кроку ад мяжы,
у кроку ад сьвітаньня.

Чатыры, пяць і шэсьць...
І больш ня быць мане.
Бо мячык патануў
(такі вось мячык, Таня).
А ісьціна ў віне?
Адной тваёй?
Ды не.
І - кропкай замяніць
шматкроп'е і пытальнік.

Сем, восем, дзевяць...
Нуль.
І так усё міне.
Сплыве пад мостам прэч,
бяз права на вяртаньне.
І, ведаеш,
няма нічога найдзіўней,
чым нашага жыцьця
неўтаймаваны танец.

Неба, самалёт, жанчына

А калі б я вярталася са Швейцарыі ўчора, а не тыдзень таму, то, кажуць, прыляцела б у Гомель. Снег ды туман, панімаіцілі. Але я прыляцела трыццаць першага.

Шчыра кажучы, я не ведаю, як падабраць правільныя словы, каб падзяліцца тым небам і тымі ўражаннямі. А жаданне падзяліцца вельмі моцнае (бо гэта як квітнеючая сакура, на якую так хочаццца глядзець разам з дарагім чалавекам).

Я ўпершыню ў жыцці ляцела на самалёце. Перад гэтым крыху баялася і напружвалася, так. Хто іх ведае, тых самалётаў :)
А атрымала ў выніку - чатыры проста шыкоўныя палёты!..

Раз, два, тры, чатырыCollapse )
Карацей, таварышы, такая справа.

Ужо ў гэтую нядзелю ў Графіці ўрачыстае вяртанне пасля доўгага перапынку паб-квізу, пра які мала ведаюць і які (пры ўсім сваім перагукванні з іншымі) адрозніваецца ад іх вельмі і нават вельмі.

Па-першае, тым, што гэта мастацкая гульня. І справа ж не толькі ў пытаннях пра музыку, кіно, жывапіс, кнігі ды ўсё блізкае да іх. Справа яшчэ і ў тым, што там сама гульня як мастацкі твор. Калі туры пабудаваныя па нейкіх прыхаваных сцэнарах і ўсе прысвечаныя нейкай адной скразной тэме, калі пытанні базуюцца не на простым "ведаеш - не ведаеш", а на цікавых і незвычайных момантах, калі трэба адгадваць, дапаўняць, дадумваць і г.д.

Па-другое, тым, што месцамі варта было б курыць тое, што і аўтар :). Што ў аўтарскім апісанні гульні названа тэрмінам дзен-лёгіка, а ў маёй інтэрпрытацыі гучыць як мазгаздзек
"Да гульні немагчыма застацца абыякавым", - кажуць іншыя ўдзельнікі. І такі ага, пэўна ж так і ёсць. Але гэта не значыць, што ўсе ў захапленні: некаторым яўна хочацца кой-каго і пабіць постфактум..)

Ну і па-трэцяе, цытатка вам ад Ягора Квартальнага, каторы "Нагуаль":
"Гэта шалёны квіз, які заточаны пад невялікую праслойку культурных маргіналаў)"

Дык вось, культурныя маргіналы (а я спадзяюся, што ў ЖЖ такіх троху яшчэ засталося ;))
Нядзеля 23-га кастрычніка, "Графіці", 14.30.
"Аўdzienцыя".
Яшчэ засталося пару месцаў для новых камандаў. Запісвацца тут
А калі каго раптам няма ў ВК, а жаданне ў яго ёсць, - то можна і мне сказаць, я дапамагу, я добрая :)

Цэтлікі:

Растуць парасоны, канчаецца верасень. Паўсюль каштаны і апалае лісце. Холадна.

Але ўчора каля басейна, размаўляючы па тэлефоне, я раптам спынілася. Таму што сярод гэтай восені расцвіў маленькі жоўты дзьмухавец.


Я не ведаю, як гэта мусіць быць звязана з тым, што я скажу далей :)

Таму проста напішу, што калі каму раптам хочацца пабачыцца і пачуцца ўжывую, то я сёння ўвечары пачытаю пару-тройку вершаў. У Міхала Бараноўскага, на "Сустрэчах на "Вежы міру"". Пакуль не ведаю, што ў мяне будзе за настрой, на якія канкрэтна тэксты. Але на нейкія дакладна будзе. А на сустрэчу ці якую развіртуалізацыю - дык тым больш ;)

Літаратурны музей Максіма Багдановіча, 19.00. Уваход 1,5 р (кошт квітка ў музей). Вул. Багдановіча 7а.
Хто будзе яшчэ - глядзіце тут: https://vk.com/event129220343.

*а далейшыя радкі з "Абсэнту" пра летуценна, нерэальна і нібыта ў сне - таксама цалкам сабе пра сёння. Добрай усім раніцы, добрага дня, прыходзьце ўвечары, а я зараз пайду праводзіць практычны занятак па Кальдэроне :)

Карамелька

Калі вы ідзяце і абмяркоўваеце фінальнага зайца, а з ліфта выскоквае Шалкевіч і, падымаючы вочы на лоб у сваёй фірмовай манеры, запытвае: "Людзі! Адкуль вас тут столькі?!". І бяжыць у грымёрку.
У прынцыпе, гэта ўсё, што мне хочацца расказаць пра сённяшні паход у тэатр :)

На правах рекламы

Рэклама не мая, а вельмі дарагога мне чалавека, і я б сама з задавальненнем да яе пайшла праз пару месяцаў, але пакуль у мяне іншыя прыярытэты.
Каму хочацца падвучыць ці вывучыць чароўны інгліш - шчыра рэкамендую. А калі вам самім не трэба, але вы ведаеце тых, каму трэба, - сапраўды будзе здорава, калі вы ім раскажаце.
--------------------------------------

Originally posted by maggalia at На правах рекламы
Приближается сентябрь, и я хочу напомнить друзьям о моей профессиональной деятельности. Вдруг вам и вашим знакомым понадоблюсь я
как
репетитор английского языка.

Если по делу, то "вот он я":
Образование: высшее (филолог, преподаватель английского, немецкого языков, белорусского языка и литературы - диплом с отличием, БрГУ им. А.С.Пушкина 2006), магистратура БГУ (2008) - теория языка, аспирантура БГУ (2011) - теория языка.

самореклама )Collapse )

Цэтлікі:

Проста парай радкоў

Кіруныч забег сёння ў хату, адарваў мяне ад гарбаты і нэтбука ды выцягнуў на вуліцу - каб паказаць на неба, у якім між белых аблокаў кружлялі адразу пятнаццаць буслоў. Проста таму што хацеў падзяліцца прыгажосцю. Меў рацыю Кавабата Ясунары, ох меў..)

***
Толькі што дацямна гулялі з Кірунскім у бадмінтон, аж пакуль не перасталі бачыць валанчык. Не самая лепшая нашая гульня была, максімум толькі дзесяць разоў набілі, але задавальненне атрымалі - ух! Міма час ад часу гойсалі пяць дзяўчынак, і ў адну з такіх прабежак абмяркоўвалі, хто на якім кані скача. І самая малодшая з дзяўчынак з гонарам пракрычала, што ў яе "понія" ) А я падчас гульні ўмудрылася адчуць сябе Шарапавай, адказаўшы працяглым "Ааааах!" і ўдарам ракеткі на моцную сынапатамаву падачу :)

Слоўцы, зверыкі, Кірыл

Наўздагон Эўра-16 проста неабходна мне расказаць, як мы з Кірунскім зладзілі пасля фіналу два сваіх альтэрнатыўных.
У другім сустрэліся каманды тых эўрапейскіх краін, што не трапілі на чэмпіянат. У нашым выпадку - Беларусь і Шатландыя.
А першы фінал быў нібыта той самы, Партугалія-Францыя. І Кірунскі быў партугальскім варотчыкам (і таму, што той уразіў яго вельмі, і таму што форма адпавядала )).
Але я ж не пра футбол. Пра лінгвістыку я.
Таму што пасля матча сынапатам прыдумаў неймаверна класнае слова - "проигрусть". Зацаніце, таварышы філолагі, рэдактары, літаратары і аматары. Я дык прам ганаруся.

А пра зверыкаў - гэта пытанне, якое з'явілася неяк на днях.
Вельмі трэба Кірунычу ведаць.
Як радуецца лось?
Ненене, паказваючы гэта ўчора кой-каму ў ВК, я і не думала вешаць такую чароўную казачку сабе на сценку. У мяне, на хвіліначку, выкладчыцкія комплексы і забабоны (а ў кой-каго няма, яму можна :)).
Я адразу збіралася скапіраваць пра прынцэсу сюды (тым больш што нарадзілася гісторыя тут, не ў розных там ВэКах).
Ну і няхай старое і мо ўсе даўно ведаюць. Мне зараз ну вось прам вельмі актуальна (і Эўра-2016 тут ні пры чым :)).

Аўтар - etwas (мне адна толькі назва гэтага ЖЖ  падабаецца ох як! і нік. і культурны кантэкст. і наогул :))
Карцінка - з ВК.


***
Однажды прекрасная принцесса отправилась в гости к прекрасному принцу.
Она надела кружевные перчатки, надушилась селективной парфюмерией и по дороге листала томик с пьесами Теннесси Уильямса, повествующими о конфликте духовного и плотского начал.

Когда она приехала, прекрасный принц радостно хлопнул ее по заднице и сказал, что они идут смотреть футбол и пить пиво.
Прекрасная принцесса весь вечер орала: «Гол», стучала кружкой по барной стойке и получила массу удовольствия.

Мораль: разностороннее развитие личности – залог счастливой судьбы.


І пад катам - яшчэ дзве казкі з серыі. Хаця вось гэтая пра футбол - мая самая любімаяCollapse )

Добрай вам раніцы і добрага дня :)
Ну і перамог вашым любімым камандам (калі яны, само сабой, не будуць гуляць супраць маіх любімых )))

"Каждый из нас гонится за своими собственными демонами и не спит из-за своих собственных кошмаров; то, что они разные, ровным счетом ничего не означает. Каждый из нас сам по себе одинок и сам в ответе за самого себя. Остальное иллюзия. Время - та же иллюзия. Нет ни прошлого, ни будущего, есть только теперь и сейчас. Понять и принять иллюзорность и бессмысленность жизни... нет лучше момента для этого, чем собственный день рождения"

Хмарцы два гады, а цытаце - год. Але найлепш яны глядзяцца і гучаць менавіта тут і цяпер, якім бы гэта камусьці не магло падасца дзіўным.

Зваротны адрас

параСон
volka_z_bolkava
Хмарка-Дурніца

За апошні месяц

September 2017
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Цэтлікі

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com